De rugzak
Helaas, het verslag der wijzen bevatte geen bijkomende informatie
Hoewel ik heb trachten bij te sturen middels een regeringsformatie
Moet ik tot in Fatima die zak blijven dragen
De gewrichten blijven harder en harder klagen
We logeren in een stadje en hoor geen haan kraaien. Ik sta slaapdronken op om naar de wc te gaan door de keuken en denk dat ik nog droom, ik zie een gedekte tafel met alles erop en eraan. Alsof twee feeën voor ons welzijn gezorgd hebben. Na een stevig ontbijt gaan we op stap, eindbestemming Alvorge, 22km verderop. Onderweg maken we een detour om de waterval van de Ruo dos Mouros te aanschouwen. Walter heeft een korte shortcut gevonden door de bossen maar deze is te gevaarlijk en we keren op onze stappen terug.
In Rabaçal houden we halt om de inwendige mens te versterken blijkbaar in het enige restaurant van het dorp want het zat er stampvol. De waarden bracht een schoteltje met de mogelijke keuzes: stamppot, kip of vis. We kunnen voorproeven en iedereen maakt zijn keuze. Gelijktijdig begint het te regenen, dat valt mee.
De tocht gaat verder met de nodige hoogtemeters tot eindstation Alvorge. De auberge is vrij toegankelijk (sleutel op de deur) en op basis van vrijwillige bijdrage.
Later op de avond komt nog een Engelsman binnenwan delen, we zijn met zeven. De brave man slaapt boven mij (hopelijk geen gesnurk, steek toch maar oorstoppen.
Reactie plaatsen
Reacties