Neeroeteren As

11 september 2020

Quo Vadis?

In de vroegte verlaten we Neeroeteren richting Zuid-Willemsvaart. Door de snelle opwarming, door de opkomende zon, krijgen we een prachtig zicht over de mistsluiers, die zich vormen boven het water. Vanop de brug gaat Albert in een duikvlucht doorheen de mistslierten. Hij verdwijnt uit het oog, komt dan weer opduiken om vervolgens weer te verdwijnen. Albert zal altijd een klein kind blijven, maar so what.

Shiva is volwassener en blijft rustig vanop de brug, die we oversteken,kijken naar de capriolen van Albert. Wat zij hierbij denkt, laat ze in het ongewisse.

We zetten onze weg verder aan de overkant van de vaart. 

Tot op het moment dat we op de hoogte komen van het Eilandje van Neeroeteren. Daar herinnert Albert zich plots dat we niet langs de vaart lopen. Maar langs het kanaal. Het oud Napoleonkanaal dat hij in 1804 liet aanleggen. Het eilandje is daar het levende bewijs van. Toen  Willem het kanaal liet uitdiepen, werden ook enkel bochten afgesneden. Het ontstaan van het eilandje in Neeroeteren, evenzo aan het hotel Beau-Sejour in Lanklaar zijn daar stille getuigenissen van. 

Shiva :¨Wat deed Napoleon dan nog buiten Kanalen graven?¨

Albert: ¨Maakte van Antwerpen een grote haven, nu wereldhaven, door het graven van het Bonapartedok. Hij voerde de Code Napoleon in, een wetboek waar we nog altijd gebruik van maken. Hij voerde de kilo en de meter in. Hij leerde ons rechts rijden. Hij probeerde Europa één te maken door oorlog te voeren.¨

Shiva:¨ Was hij dan een goed mens?¨

Albert: ¨Hij voerde zijn hele leven oorlog, kan je dan een goed mens zijn? Een heilige oorlog, een oorlog voor een hoger doel, bestaat dat? Wie zal het zeggen? De rechtvaardige rechters? Die zijn we al 100 jaar kwijt, als we ze ooit gehad hebben.¨

We verlaten het kanaal en laten in het midden op wiens naam het kanaal recht heeft.

Weldra volgen we de kronkels van een prachtige beek. Alleen het kabbelende water is hoorbaar, zelfs de vogels luisteren er naar.

Shiva: ¨Welke beek is dit?”

Albert: ¨Zou het niet weten, wel mooi hé. De Oeterbeek veronderstel ik, daar we van Neeroeteren naar Opoeteren wandelen. 

Onze tocht eindigt aan het oude treinstation van As. Het station dat wijst naar een niet zo ver verleden. De tijd dat Limburg en in bijzonder de Maaskant op een koloniale wijze werd leeggeroofd. Of heeft iemand daar een betere verklaring voor, dat Maasmechelen, dat heel België van wit zand, grind en kolen voorzag,één van de armste gemeente van Vlaanderen is?

Het station is een trekpleister voor fietsers en dagjesmensen.

Misschien is de klimaatverandering Gods geschenk voor Limburg en verandert Limburg in het Toscane van België.

Nog even de groepsfoto met Albert en Shiva, om vervolgens afscheid te nemen van het kolenspoor uit een verleden, waar betogers in België ook doodgeschoten werden ( Zwartberg 31 januari 1966).

Wie ons wil vergezellen op onze reis kan een mailtje doen naar Albert voor praktische info. Hij heeft zijn eigen e-mail adres aangemaakt.

albert@belen.be 

Hij fladdert soms van Clout tot Clout en dan is hij even onbereikbaar maar lang duurt dit nooit.